◕‿◕｡ Jib ◕‿◕｡'s profile(¯`°.•°•.★* ยินดีต้อนรั...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
(¯`°.•°•.★* ยินดีต้อนรับสู่สเปซของคนรักทวิสตี้นะ *★.•°•.°´¯)~★-‘๏’-..ⓛⓞⓥⓔ ฉันเป็นเหมือนเด็กดื้อ แต่แท้จริงแล้วอ่อนไหว ฉันเป็นเหมือนเด็กเอาแต่ใจ แต่ข้างในแอบยอมให้ใครบางคน ⓛⓞⓥⓔ..-‘๏’- ★~
(¯`°.•°•.★* Lovely Tweety *★ .•°•.°´¯) |
|||||||||||
★* งด up Blog *★
แต่ตอนนี้เจ้าของสเปซไม่ค่อยมีเวลาจริงๆอ่ะ
แปลกเหมือนกัน....
ความจริงเวลาของเราก็มีเท่าคนอื่นเค้านั่นแหละ
แต่ไม่รู้ว่าหมดไปกับอะไร 
รู้เพียงแต่ว่าเวลาใน 1 วันมันผ่านไปเร็วมาก
ความจริงก็ไม่ต้องบอกก็ได้เนอะ
แต่บอกซะหน่อยละกัน เผื่อมีคนอยากรู้
ตอนนี้เรียนปีสุดท้ายแล้วอ่ะ ไม่หนักเท่าไหร่นะ แต่อยากใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้เต็มที่
จากที่บอกไว้ใน blog ที่แล้วว่าเรามีภาระงานมากมาย ก็เลยต้องเคลียรฺงานที่มีเพื่อส่งต่อให้น้อง
โดยเฉพาะงานสโมสรนักศึกษา
เมื่อไหร่จะมีใครมารับหน้าที่แทนซะทีนะ
หลังจากที่เราเรียน+ฝึกงานเสร็จแล้ว ต้องเตรียมตัวสอบอีก3 สนาม ทั้งเครือข่าย/มหิดล/สภา ครั้งละ 8 วิชา
และอีกเหตุผลอีกหลายอย่างมากมายหากใครคิดถึงกันก็ฝาก comment ไว้ละกันนะ
แล้วจิ๊บจะแวะไปเม้นกลับให้
จะได้รู้ว่ายังมีคนคิดถึงกันอยู่งัย
แต่ตอนนี้ต้องไปแล้วละ
มีนัดทำงาน งาน งานเบื่อคำๆนี้เสียจริง
.................
☆*ﾟ’ﾟ･.｡. Up Date คร้าบบบ .｡.･ﾟ‘ﾟ*☆
ไม่ค่อยได้มีเวลามาดูแล spaces เท่าไหร่
ป่านนี้คงแห้งตายไปแล้วเนอะ
แต่ทำงัยได้ล่ะ ก็ไม่มีเวลามา up เลยนี่นา
ขนาดเวลาดูแลตัวเองยังไม่มีเลย
ต้อง ขึ้น ward ตลอด เทอมนี้ฝึกแต่ละตึก หนักๆทั้งนั้น
พอเห็นตารางฝึกงานแล้วแทบอยากจะร้อง
ทำไมอาจารย์ช่างโหดร้ายเช่นนี้ก็ไม่รู้
แต่ก็ช่างมันเหอะ ยังงัยก็ผ่านมาแล้ว
แล้วเราก้จบปี 3 แล้วด้วย หุหุ 
มาตามลุ้นเกรดเทอมนี้กันดีกว่า
พี่ๆหลายคน ลุ้นให้เราได้เกียรตินิยมอย่างน้อยก็อันดับสองอ่ะ
ไม่สิ เพราะมีงานมากมายที่ต้องรับผิดชอบไปด้วยต่างหาก
ไหนจะงานสโมสรฯ งานชมรมดนตรี งานราษฎร์ งานหลวง
ที่ปรึกษาเรื่องโน้น เรื่องนี้ รวมทั้งเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องด้วย
แปลกเนอะ เวลาที่ทุกคนมีปัญหา ทำไมถึงเลือกเราเป้นที่ปรึกษา
แต่เวลาที่คนให้คำปรึกษามีปัญหาบ้าง
ไม่รู้จะไปหาใคร.....หุหุ หรือเป็นเพราะเรา
ไม่อยากให้ใครมารู้สึกแย่ๆเหมือนเราละมั้ง
ก็เลยตัดสินใจที่จะรู้สึกแย่ๆคนเดียว (ในบางที)จะดีกว่า
พอแระๆ เลิกระบายดีกว่าแค่...
เรียนจบ 4 ปี เป็นพยาบาลวิชาชีพ+สอบสภาผ่านรอบเดียว (สาธุ)
ก็พอใจแล้วแระ 
หรือว่าเราจะเรียนต่อดี
มีอาจารย์และพี่ๆที่รู้จักกันแนะนำให้เราต่อโท
ใจนึงก็อยากทำงานก่อน อีกใจก็อยากต่อเลย เพราะถ้าไปทำงานก่อน
แล้วค่อยมาเรียน พอถึงตอนนั้นคงขี้เกียจไปแล้วแน่ๆ
ทำไมมีแต่เรื่องเครียดๆเนี่ย
ทั้งๆที่ น่าจะ happy แท้ๆ
เพราะเราจะได้พักผ่อนกับช่วงปิดเทอม
เกือบ 3 wks (นานเชียว) ประชดอ่ะนะ
จะมีใครได้หยุดนานๆ 
แบบเรามั้ยเนี่ย..หุหุ
แบบเรามั้ยเนี่ย..หุหุปิดเทอมครั้งนี้ก็คงไม่ได้ไปไหนอ่ะนะ
นอกจากอยู่บ้าน ไปบ้านยาย บ้านเพื่อน
เพื่อนมาบ้าน ไปเที่ยวกัน แล้วก็กลับมาเรียน
หมดแระเวลาแค่ 3 wks
เปิดเทอมมาเราก็จะกลายเป็น ปี 4 แล้วอ่ะดิ
แกแล้วหรอเนี่ยเรา ฮือๆ
Blog tag ถึงเวลาที่เราต้องมาทำตามสัญญาแล้วล่ะสิ หลังจากที่ผลัดมานาน
แบบว่าไม่ว่างจริงๆอ่ะนะ....
"...การที่ผู้โดนแท็กจะต้องเล่าเรื่องส่วนตัว จะลับหรือไม่ลับยังไงก็ได้
แต่ดูเหมือนว่าควรจะเป็นเรื่องที่ยังไม่ค่อยมีใครรู้เท่าไหร่ให้คนอื่นได้ร่วมรับรู้ด้วย สิริรวม5เรื่อง
เมื่อครบแล้วก็จัดการแท็กคนอื่นต่ออีก5คน ผู้โชคดีทั้ง5ท่านเหล่านี้
ก็ควรจะเขียนเรื่องของตัวเองและแท็กคนอื่นต่อไปประหนึ่งจดหมายลูกโซ่นั้นแล..."
แต่ดูเหมือนว่าควรจะเป็นเรื่องที่ยังไม่ค่อยมีใครรู้เท่าไหร่ให้คนอื่นได้ร่วมรับรู้ด้วย สิริรวม5เรื่อง
เมื่อครบแล้วก็จัดการแท็กคนอื่นต่ออีก5คน ผู้โชคดีทั้ง5ท่านเหล่านี้
ก็ควรจะเขียนเรื่องของตัวเองและแท็กคนอื่นต่อไปประหนึ่งจดหมายลูกโซ่นั้นแล..."
วาทะ :พี่โจ......
1. ก่อนจะมาเรียนพยาบาล จริงๆแล้วจิ๊บก็จำไม่ได้เหมือนกันว่าตัวเองมาเรียนพยาบาลได้งัย คงจะเพราะด้วยสาเหตุหลายๆประการด้วยกันเลย
ก็คือ - ครอบครัวสนับสนุน(พูดกรอกหูทุกวัน)
- เพื่อนๆมันลากมา (แล้วก็ใจง่ายดันมากับมัน)
- ลองฝึกงานแล้ว 2 wks (ก่อนมาเรียน) ก็ทำได้+ทนได้อ่ะ สนุกดี
- คะแนน Ent.+GPA+คะแนนฝึกงาน ดันได้คะแนนดี
- ฯลฯ
- แล้ว...
- สุดท้ายมันก็ทิ้งให้เราเรียนอยู่คนเดียว ด้วยเหตุผลก็คือ ฉันทำไม่ได้เหมือนแกนี่หว่า
2. เรื่องนี้ขอเม้าส์แม่หน่อย ด้วยความที่แม่เองชอบเด็กผู้หญิงผมยาว ความชอบส่วนตัวของแม่ก็ตกหนักมาอยุ่ที่ลูกสาว นั้นคือ จิ๊บนี่เอง
แม่จะคอยกำชับตลอดเลยว่าห้ามตัดผมเองเด็ดขาด หากไม่ได้รับอนุญาตจากแม่ แต่จิ๊บก็เชื่อฟังแม่มาตลอด
โดยการแอบไปตัดผมบ้าง ซอยผมบ้าง แต่ก็ไม่ได้สั้นอะไรมากมาย เอาแค่ว่าไม่ให้ผิดสังเกตอ่ะนะ หุหุ
รู้แล้วก็อย่าแอบไปบอกแม่ล่ะ
3. หลับตอนฝึกงาน เรื่องนี้เกิดขึ้นตอนไปฝึกสูติฯ (ทำคลอด) ที่รพ.พหลฯ จ.กาญจนบุรี เป็นวันที่ต้องขึ้นเวรดึกครั้งแรก กับเพื่อนอีก 1 คนด้วยการที่ร่างกายยังไม่ชินเท่าไหร่
ก้เลยแอบงีบบน ward อ่ะ อันนี้มันห้ามกันไม่ได้จริงๆ ง่วงมากๆ พี่ๆก้น่ารัก ปล่อยให้จิ๊บกับเพื่อนหลับกัน คงเป้นเพราะมันไม่มีอะไรด้วยแระ
คืนนั้นก้ไม่มีใครเจ็บท้องคลอดกันสักคนเลยด้วย
4. เด็กโก๊ะประจำกลุ่ม ความจริงแล้วลึกๆเลยจิ๊บเป็นเด็กเรียบร้อยอ่ะนะ หุหุ (พูดไปจะมีใครเชื่อบ้างเนี่ย) แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้ฉายานี้จากพี่ๆแล้วก้เพื่อนๆ
คงเพราะเป็นคนที่อยู่นิ่งไม่ค่อยได้มั้ง หรือที่เขาเรียกกันว่า เด็ก Hyper activity อ่ะ อยู่เฉยๆแล้วมันจะตายเอาให้ได้ประมาณนั้น
อีกอย่างคือชอบยุ่ง/ช่วยเหลือคนอื่นเค้าไปทั่ว อันนี้ไม่ได้ชมตัวเองนะ แต่มีคนบอกมาจริงๆน้า ไม่เชื่อไปถามได้..หุหุ
5. เรื่องสุดท้าย นึกไม่ออกแล้วอ่ะ บอกแล้วว่าเป้นคนไม่มีความลับอ่ะนะ ออกจะจริงจัยกะทุกคน เลยไม่ค่อยมีเรื่องปิดบังใคร แล้วก้เป็นคนเรียบร้อย น่ารัก นิสัยดี หุหุ
ก้เลยไม่มีเรื่องน่าแตก ขายหน้า หรือเรื่องฮาๆมาเม้าส์ให้ฟัง.....เอ้อ โกหกตัวเองก้เป็นด้วยเรา เอาเป็นว่าเรื่องสุดท้ายนี้จิ๊บบอกเรื่องที่ลับที่สุดเลยละกันนะ
รับรองว่าไม่มีใครรู้แน่นอน นั้นคือ..เราเป้นลูกคนเล็กในจำนวนพี่น้อง 2 คน หุหุ ลับเชียว มีพี่ชายสุดหล่อกะเค้าอยุ่นึงคนอ่ะ
ด้วยการที่เป็นลูกคนเล็กของพ่อกะแม่ เป็นน้องคนเดียวของพี่ จิ๊บก็เลยได้รับการดุแล เอาอกเอาใจเป้นพิเศษ (อย่าหลอกตัวเองอย่างนั้นซิ ฮือๆ)
Miz U jung v_v
o(‧'''‧)o 
o(‧'''‧)o
รายนามผู้ที่ต้องโดน Blog tag 5 คนต่อไป อย่าว่ากันนะ
รักกันจริงก็ช่วยกันหน่อย หุหุ.....
http://milkcheez.spaces.live.com/
http://nunan28.spaces.live.com/
http://zerotawza.spaces.live.com/
(¯`°.•°•.★* ⓙⓘⓑ*★.•°•.°´¯)
up date
12:59:32 PM
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
มีเกาะแห่งหนึ่งซึ่งรวบรวมความรู้สึกทั้งหมดอาศัยอยู่ด้วยกัน
ทั้งความสุข ความเศร้า ความรู้และอื่นๆ รวมทั้งความรัก
มีเกาะแห่งหนึ่งซึ่งรวบรวมความรู้สึกทั้งหมดอาศัยอยู่ด้วยกัน
ทั้งความสุข ความเศร้า ความรู้และอื่นๆ รวมทั้งความรัก
วันหนึ่งมีประกาศไปยังความรู้สึกทั้งหมดว่า เกาะกำลังจะจม
ดังนั้นทั้งหมดจึงเตรียมเรือเพื่อที่จะหนีออกจากเกาะ
ความรักเท่านั้นที่ตัดสินใจอยู่บนเกาะ
ความรักต้องการที่จะอยู่จนกระทั่งวินาทีสุดท้าย
เมื่อเกาะเกือบจะจมแล้วความรักจึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือ
ความรวยแล่นเรือผ่านมา ความรวยบอกกับความรักว่า...
“ไม่ได้หรอกฉันรับเธอไม่ได้ เพราะเรือฉันน่ะ เต็มไปด้วยทองและเงินแล้วมันไม่มีที่ว่าง”
ความรักจึงตัดสินใจจะถามความเห็นแก่ตัวซึ่งผ่านมาเหมือนกันด้วยเรือลำงาม
“ความเห็นแก่ตัวช่วยฉันด้วย”
“ฉันช่วยเธอไม่ได้หรอก ความรักเธอน่ะเปียก อาจจะทำให้เรือฉันเปียกด้วย”
ความเศร้าได้พายเรือผ่านมา
ความรักก็ได้เอ่ยขอความช่วยเหลืออีก
ความเศร้าตอบว่า
“โอ้ความรักฉันกำลังเศร้ามากเลย ฉันต้องการอยู่คนเดียว ขอโทษนะ”
ความสุขได้ผ่านความรักไปเหมือนกัน
แต่เขาไม่ได้ยินแม้เสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลือของความรัก เพราะมัวแต่กำลังมีความสุข
ทันใดนั้นมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา “มานี่ความรักฉันจะรับเธอไปเอง”
เสียงนั้นเป็นของคนแก่คนหนึ่ง
ความรักรู้สึกขอบคุณและดีใจเป็นอย่างมากจนลืมถามชื่อว่าใครเป็นผู้ใจดีคนนั้น
เมื่อพวกเขามาถึงแผ่นดินที่แห้ง คนแก่ก็จากไปตามทางของเขา
ความรักนึกขึ้นมาได้ว่าลืมถามชื่อคนแก่คนนั้นความรักจึงถามความรู้และคนแก่คนอื่นๆ
“ใครเหรอที่เป็นคนช่วยฉัน” ความรู้ตอบว่า “เวลา”
ความรัก “แต่ทำไมเวลาจึงช่วยฉันล่ะ ?”
ความรู้ยิ้มในความรอบรู้ของตัวเอง แล้วตอบความรักว่า
“ก็เพราะว่ามีเพียงเวลาเท่านั้นที่เข้าใจว่าความรักยิ่งใหญ่แค่ไหนน่ะสิ”
อยากมีคนสำคัญ
ไว้ตะโกนบอกใครๆดังๆว่านี่แฟนฉันอย่ายุ่มย่าม
เวลาหลงผิดอยากมีคนคอยสะกิดห้ามปราม
อยากติดสอยห้อยตามไม่ว่าที่ใด
อยากเก็บรูปใครซักคนไว้ใต้หมอน
อยากมีคนร่วมฝันทุกตอนยามหลับใหล
อยากทำการ์ด Valentine รูปหัวใจ
อยากหอบของขวัญกล่องใหญ่มา Surpise คนดี
อยากซื้อตั๋วหนัง 2 ใบ
อยากมีคนช่วยกินไอติมถ้วยใหญ่
รส สตอเบอร์รี่
อยากมีกองเชียร์ข้างสนามกีฬาสีทุกปี
อยากมีใครชื่นชมยินดีกับเกรด 4 ที่ได้มา
ค้นหามาร้อยคืนหมื่นวัน
มีเธอเท่านั้นที่เติมชีวิตฉันให้มีคุณค่า
ขอบคุณฟ้าคราม 
ที่ก่อนิยามรักและศรัทธา
ที่ผลิตคนที่มีค่ากับหัวใจ
ถึงเวลาที่เราต้องมาทำตามสัญญาแล้วล่ะ
ก็จะอะไรซะอีกล่ะ ก็เราโดน Blog tag ไปกับเค้าด้วยอ่ะดิ
ว่าแต่จิ๊บจะเปิดเผยความลับอะไรให้รู้ดีละ
อยากรู้ก็ต้องรอไว้ blog หน้าละกันนะ
หุหุ (แล้วจะบอกเค้าทำไมว่าจะทำตามสัญญาเนี่ย)
... ก็ blog นี้อัพเยอะแล้วอ่ะ ว่าแต่อ่านแล้วก็ช่วยเม้นนีสนึงละกันนะจ๊ะ
ห่างหายไปนาน
D i a R Y O n 19 : 59 : 49
ไม่ได้อัพสเปซตัวเองเป็นชาติเรตติ้งตก คอมเม้นท์หาย อิอิ..ไม่ซีเรียส ๆ 
ด้วยเหตุผลอะไรหลายอย่าง มาก ๆ ๆ ๆ ๆ
เลยไม่ได้อัพมันเลย - -"
ใครรอดูก้อ "ขอโทษ" ทีนะคะ 
แหะ แหะ
แหะ แหะห่างหายไปนานเลย ม่ายรู้ว่าจะมีใคร
คิดถึงเราบ้างรึป่าว
2-3 เดือนที่ผ่านมามีเรื่องราวต่างๆ
เข้ามาในชีวิตตั้งมากมาย
ใครอยากรู้ว่าเป็นยังงัยบ้างก็ตาม
จิ๊บมาละกันเด่วจะพาไปดู..อิอิ
PART I... ทำคลอด
2 เดือน เต็มๆที่หายไปก็เพราะ
ต้องไปฝึกวิชาสูติศาสตร์ที่
รพ.พหลฯ จ.กาญจนบุรี
ที่ใครหลายๆคนที่ไปฝึกมาต่างก็
พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า พี่โหดสุดๆ
แต่พอไปก็ไม่เห็นจะเหมือนกับที่บอกเลย
พี่ๆก็ใจดีกันออก จะมีบางคนเท่านั้นแระ
วันแรกที่ไปถึงก็ต้องช่วยกันทำความสะอาดบ้านพัก
แล้วก็จัดของใช้ต่างๆ ปิดท้ายด้วยการนอนเอาแรง
พร้อมลุยกันต่อในวันรุ่งขึ้น...
ตอนเช้าเราก็ไปพบพี่หัวหน้าฝ่ายการพยาบาลแต่เช้า
พี่ก็พาเราแนะนำสถานที่ แล้วก็เดินทักทายพี่ๆ พยาบาลตาม Ward
จากนั้นเราก็เริ่มฝึกงานกันเลย โดย ward แรกที่จิ๊บต้องฝึกคือ...
ห้องคลอด จิ๊บกับเพื่อนๆอีก 7 คนต้องใช้ชิวิตและฝึกงาน
โดยการขึ้นเวร เช้า บ่าย ดึก เป็นระยะเวลา 1 เดือน จากนั้นไปต่อที่แผนก
ANC อีก 2 สัปดาห์ และปิดท้ายด้วย PP อีก 2 สัปดาห์ ก็เป็นอันสิ้นสุดการฝึกงานในเทอมนี้
รู้สึกว่าตั้งแต่ฝึกงานบน ward มา การฝึกครั้งนี้จะสนุกมากที่สุดเลยแระ
case ที่ทำคลอดครั้งแรกได้ลูกผู้ชายด้วยแระ
เค้าบอกกันว่าถ้าได้ลูกชายคนแรก จะได้แต่งงาน
แต่จิ๊บว่ามันไม่ค่อยเกี่ยวกันเท่าไหร่เลยเนอะ...
1 วันก่อนที่เราจะกลับก็ได้ไปเลี้ยงส่งท้ายกันด้วยที่ร้าน อาป๋า กินกันซะพุงกางเลยอ่ะ
กินไปก็นั่งคุยกันไปเกี่ยวกับวีรกรรมที่ทำกันมา ตลอดการฝึกงาน....แต่ละคนก็ฮาฮา ทั้งน้านน
ใครมีวีรกรรมยังงัยอันนี้ต้องไปถามเจ้าตัวกันเอาเองนะ...ไม่สามารถเปิดเผยในที่นี้ได้
เพราะมันไม่ดีกับเยาวชน เด่วรุ่นน้องจะเอาเป็นเยี่ยงอย่างได้...อิอิ
ส่วนเรื่องของจิ๊บใครอยากรู้ก็มาถามเองนะ เด่วจะเราให้ฟังแบบละเอียดเลยแระ
12 พฤศจิกายน 2549
และแล้ว เราก็อายุมากขึ้นอีก 1 ปี อิอิ เวลานี้ช่างผ่านไปรวดเร็วเสียจริงๆ
ที่สำคัญวันเกิดปีนี้ จิ๊บม่ายได้อยู่กับครอบครัวแล้วก็เพื่อนๆด้วย แย่ชะมัดเลย
ทีแรกนึกว่าปีนี้จะม่ายได้เค้กวันเกิดซะแล้ว แต่ที่ไหนได้งานนี้มี Surprise ด้วย
จากเพื่อนๆที่ไปฝึกงานด้วยกันนี้แระ แอบมาเบิร์ทเดย์กันตอนเที่ยงคืน
ด้วยการหรอกให้จิ๊บไปอยู่ในห้องนอนชั้นล่างกับเพื่อนอีก 2 คน ทำฟอร์มว่าให้ลองซ้อมการสอน
( วันรุ่งขึ้นจิ๊บมีสอบการสอนสุขศึกษา ) ไอ้เราก็ว่ามันโอดี เพราะเงียบ
ไม่มีใครกวน แถมยังมีผู้ฟังให้เราฝึกการสอนอีก แบบว่าเนียนมากอ่ะ
สอนไปสอนมา ไฟก็ดับลง ตามมาด้วยเสียงร้องเพลง Happy Birthday
อันแสนจะเพราะ ( เพราะอะไรถึงให้คนนี้ร้อง) ของป็อปแป็ก
และแสงเทียนอันสว่างไสว มาพร้อมกับเพื่อนๆอีก 16 ชีวิตกับของขวัญ
และคำอวยพรต่างๆมากมาย อิอิ( สงสัยจะไปปลุกกันมาหมดเลย )
เพราะจิ๊บจำได้ว่าตอนที่จิ๊บลงมามันก็ตั้ง 5 ทุ่มกว่าแล้ว ซึ่งมีเพื่อนบางคนที่หลับกันไปแล้ว
โดยฉพาะเพื่อนที่ขึ้นเวร บ่าย ดึก ช่างน่าสงสารจริงๆ
เราจัดการเค้ก 2 ปอนด์ ไปอย่างราบเรียบ และไม่เหลือร่องรอย ภายในเวลาไม่กี่นาที
จากนั้นก็แยกย้ายกันไปนอน ตอนนั้นคงจะมีแต่จิ๊บแระมั้งที่นอนไม่หลับ
คงเพราะมัวแต่เพลิดเพลินกับการแกะของขวัญอยู่นั่นเอง (ไม่ค่อยเท่าไหร่เลยเรา)...
PART III...ชีวิตในวิทยาลัย
หลังจากกลับจากฝึกงานก็ต้องมาเรียนต่ออีก
เทอมนี้เหลืออีก 3 วิชา ทั้ง การพยาบาลบุคคลที่มีปัญหาทางจิต
การพยาบาลบุคคลที่มีปัญหาสุขภาพ 3 ปิดท้ายด้วย วิจัยทางการพยาบาลที่ยากสุด
เฮ้อคิดๆแล้วท้อ เรียนอย่างเดียวจะไม่ว่าเลย แต่มันก็เป็นไปไม่ได้หรอก
เพราะยังงัยก็ต้องทำกิจกรรมด้วย เคยคิดจะลดๆลงบ้างแต่ก็ม่ายได้ ที่สำคัญเป็น ปี 3 แล้วด้วย
อะไร ๆก็ต้องรับผิดชอบ หนำซ้ายังมีภาระหนักอึ้งที่ เจ้าตัวม่ายรู้ตัวมาก่อนว่า มารับผิดชอบหน้าที่นี้ได้งัย
ด้วยการเป็นเลขานุการนายกสโมสรนักศึกษาของวิทยาลัย...ที่นี้แระ เวลาว่างของเราก็คงจะลดลงจากที่มันก็เหลือ
น้อยเต็มที คิดๆแล้วก็อยากไปเป็นปี 1 เหมือนเดิม เพราะจากการที่สังเกตคิดว่า
ในช่วงปี 1 เป็นช่วงที่มีเวลาว่างมากที่สุด ได้ไปเที่ยว ได้กับบ้านบ่อยที่สุดแล้ว
สงสัยคงอยากให้เราชินกับการทำอะไรไม่เป็นเวลา กินนอนไม่เป็นเวลา เพื่อเตรียมตัวก่อนจบแน่ๆเลย...
ม่ายรู้ว่าระบายออกไปแล้วจะมีใครมารับรู้กับเราบ้างเนอะ แต่อย่างน้อยเราก็รู้สึกดีขึ้น (รึป่าว)
up แค่นี้ก่อนดีกว่า ม่ายรู้จะเล่าอารายต่อดี เอาไว้ว่างๆจะมาอัพ ใหม่ละกันน้า....
คิดถึงคนคนนั้นจัง
|
|
+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
